Ten sam kolarz może wykonać podobną próbę inaczej rano i wieczorem. Kilka watów różnicy nie musi oznaczać zmiany formy, błędu treningowego ani słabszej motywacji. Znaczenie może mieć sama godzina rozpoczęcia wysiłku. W ciągu dnia zmieniają się temperatura ciała, pobudzenie, gotowość psychiczna i czas, który upłynął od przebudzenia. Dochodzą wcześniejsze posiłki, codzienna aktywność oraz indywidualny chronotyp.
Obraz nie jest prosty. Część badań pokazuje lepsze wyniki późnym popołudniem lub wieczorem. Inne nie wykazują istotnej statystycznie różnicy. Wpływ pory dnia może zależeć między innymi od rodzaju wysiłku, poziomu wytrenowania, naturalnych godzin snu i warunków wykonania próby.
Co mówią na ten temat badania?
Badanie 1
Co badano?
Wpływ pory dnia, chronotypu i zwyczajowych godzin snu na wynik 10-minutowej próby kolarskiej.
Metody
W badaniu uczestniczyły 24 zdrowe i rekreacyjnie aktywne osoby: 12 kobiet i 12 mężczyzn. Każda wykonała maksymalną próbę kolarską rano między 8:00 a 9:00 oraz wieczorem między 17:00 a 18:00.
Kolejność testów była losowa i zrównoważona, a próby dzieliły co najmniej 72 godziny. Uczestnicy mieli możliwie dokładnie odtworzyć sposób odżywiania przed obiema próbami, przespać co najmniej sześć godzin oraz unikać wcześniej ciężkiego wysiłku, alkoholu i kofeiny.
Chronotyp oceniono za pomocą Composite Morningness Questionnaire. Godziny snu monitorowano przez siedem dni za pomocą urządzenia Fitbit Inspire 3.
Wyniki
Wieczorem średnia moc była wyższa o 6,57 W, moc szczytowa o 16,48 W, a pokonany dystans o 0,11 km. Tętno, stężenie mleczanu i odczuwany wysiłek były podobne.
W analizach eksploracyjnych wynik kwestionariusza chronotypu wyjaśniał około 22%, a środek snu około 27% zróżnicowania przewagi wyniku wieczornego nad porannym. Późniejsze godziny snu wiązały się z większą różnicą między próbami.
Ograniczenia
Każdy uczestnik wykonał tylko jedną próbę rano i jedną wieczorem. Nie wiadomo, czy indywidualna różnica powtórzyłaby się przy kolejnych testach. Analizy chronotypu miały charakter eksploracyjny, a godziny snu oceniano przy użyciu urządzenia konsumenckiego.
Badanie 2
Co badano?
Wpływ chronotypu na wynik kolarskiej próby na 20 km wykonywanej o różnych porach dnia.
Metody
Kwestionariusz chronotypu wypełniło 76 startujących kolarzy i triathlonistów. Do właściwego eksperymentu wybrano 17 mężczyzn o wyraźnych preferencjach dobowych:
- 10 osób typu porannego,
- 7 osób typu wieczornego.
Każdy wykonał cztery próby na 20 km: o 6:00, 12:00, 18:00 i 22:00. Kolejność była losowa, a między testami zachowano od dwóch do siedmiu dni przerwy. Przed każdą próbą uczestnicy oceniali gotowość psychiczną, senność i motywację.
Wyniki
W całej grupie wyniki uzyskiwane wieczorem były średnio o 2,1% lepsze niż rano.
Największe różnice dotyczyły osób typu wieczornego. O 18:00 były one przeciętnie o 39,9 sekundy szybsze niż o 6:00. Wszyscy zawodnicy z tej grupy osiągnęli najlepszy wynik w drugiej części dnia. Rano znacznie gorzej oceniali także swoją gotowość psychiczną.
U typów porannych nie stwierdzono podobnej zależności. Nie wykazano również wyraźnej zmiany ogólnego sposobu rozłożenia wysiłku między porami dnia.
Ograniczenia
Było to badanie pilotażowe obejmujące tylko 17 mężczyzn o skrajnych chronotypach. Większość ludzi znajduje się pomiędzy tymi grupami.
Badanie 3
Co badano?
Wpływ pory dnia na wynik próby na 1000 m, pacing, aktywację mięśni oraz odpowiedzi hormonalne i metaboliczne.
Metody
Dziewięciu rekreacyjnych kolarzy wykonało próbę na 1000 m o 8:00 i 18:00. Kolejność była losowa. Wcześniej uczestnicy przeszli test stopniowany i sesję zapoznawczą.
Cztery osoby reprezentowały umiarkowany typ poranny, a pięć typ pośredni.
Wyniki
Rano przejazd trwał średnio 94,7 sekundy, a wieczorem 88,2 sekundy. Różnica wyniosła około 6,5 sekundy, czyli 6,9%.
Nie wykazano istotnych różnic w pacingu ani aktywacji mięśni. Rano wyższe były stężenia insuliny, kortyzolu i testosteronu, natomiast wieczorem wyższe były stężenia glukozy i hormonu wzrostu.
Publikacja pokazuje współwystępowanie zmian hormonalnych, metabolicznych i wyniku. Nie rozstrzyga, które z nich odpowiadały za szybszy przejazd.
Ograniczenia
Grupa liczyła tylko dziewięć osób, a próba trwała około półtorej minuty. Różnicy 6,9% nie można przenosić na test FTP, długi podjazd ani jazdę progową.
Badanie 4
Co badano?
Czy przewaga wieczoru utrzyma się po dokładnym ujednoliceniu warunków oraz ograniczeniu wpływu nauki wykonywania testu.
Metody
W badaniu uczestniczyło 26 studentów kierunku sportowego, sklasyfikowanych jako rekreacyjnie aktywni. Każdy miał co najmniej pięć lat doświadczenia w zawodach kolarskich. Wszyscy reprezentowali pośredni chronotyp i nie deklarowali preferowanej pory treningu.
Przed właściwym eksperymentem wykonali trzy próby zapoznawcze na 4 km. Następnie przeprowadzono testy o 7:30 i 17:30 w komorze środowiskowej. Kontrolowano między innymi temperaturę, wilgotność, żywienie, sen, kofeinę, alkohol i wcześniejszy wysiłek.
Wyniki
Wieczorem czas przejazdu był krótszy o około 10 sekund, czyli 2,6%. Średnia moc była wyższa o 9,1 W.
Temperatura rektalna przed wysiłkiem była wieczorem wyższa o około 0,48°C. Sposób rozłożenia wysiłku pozostał podobny.
Ograniczenia
Uczestnicy mieli wieloletnie doświadczenie w zawodach kolarskich, ale ich średnie VO2peak wynosiło 48,5 ml/kg/min. Nie była to grupa dobrze wytrenowanych kolarzy wytrzymałościowych.
Badanie 5
Co badano?
Wpływ pory dnia na wynik próby na 10 km oraz towarzyszące jej odpowiedzi fizjologiczne i metaboliczne.
Metody
W eksperymencie uczestniczyło 12 wytrenowanych mężczyzn uprawiających gry zespołowe. Nie byli kolarzami, ale regularnie trenowali.
Każdy wykonał próbę na 10 km rano między 7:00 a 8:00 oraz wieczorem między 17:00 a 18:00. Kolejność była losowa.
Mierzono między innymi czas, moc, pobór tlenu, tętno, RPE, stężenie mleczanu i glukozy oraz temperaturę w uchu.
Wyniki
Wieczorem próbę ukończono szybciej. Średni czas wynosił 804 ± 89 sekund wobec 823 ± 78 sekund rano.
Wyższe były również pobór tlenu oraz stężenia mleczanu i glukozy. Temperatura przed rozpoczęciem testu była wieczorem wyższa o 0,33°C. Nie wykazano istotnej różnicy tętna ani odczuwanego wysiłku.
Co ciekawe, średnia moc analizowana na kolejnych kilometrach nie różniła się istotnie między próbami, mimo krótszego czasu przejazdu.
Ograniczenia
Lepszemu wynikowi towarzyszyły inne odpowiedzi metaboliczne, ale badanie nie dowodzi, że były one jego przyczyną. Grupę tworzyli zawodnicy sportów zespołowych, a nie kolarze. Uczestnicy reprezentowali chronotyp pośredni.
Badanie 6
Co badano?
Czy dłuższa rozgrzewka poprawia poranny wynik i ogranicza różnicę między porankiem a wieczorem.
Metody
Dwunastu studentów wychowania fizycznego wykonało cztery 30-sekundowe testy Wingate:
- o 8:00 po 5 minutach aktywnej rozgrzewki,
- o 8:00 po 15 minutach aktywnej rozgrzewki,
- o 18:00 po 5 minutach aktywnej rozgrzewki,
- o 18:00 po 15 minutach aktywnej rozgrzewki.
Wyniki
Moc szczytowa i średnia były wyższe wieczorem po obu rodzajach rozgrzewki. Rano wydłużenie rozgrzewki z 5 do 15 minut poprawiało wynik. Wieczorem podobnej korzyści nie zaobserwowano.
Ograniczenia
Test Wingate trwa 30 sekund i w dużym stopniu sprawdza zdolności beztlenowe. Wyników nie można bezpośrednio przełożyć na testy wytrzymałościowe.
Badanie 7
Co badano?
Wpływ pory dnia na maksymalny wysiłek trwający 20 minut u amatorskich zawodników MTB.
Metody
W badaniu uczestniczyło 16 mężczyzn trenujących MTB. Ich średnie VO2max wynosiło 52,3 ml/kg/min.
Każdy zawodnik wykonał dwie maksymalne, 20-minutowe próby terenowe, korzystając ze swojego roweru MTB w obu testach: jedną rano, a drugą po południu. Próby odbywały się na tej samej trasie, w losowej kolejności. Między nimi zachowano 36 godzin, podczas których zawodnicy mieli ograniczyć obciążenie treningowe oraz utrzymać podobny sposób odżywiania, nawodnienia i snu.
Moc mierzono za pomocą systemu PowerTap.
Wyniki
Nie stwierdzono różnicy średniej, maksymalnej ani względnej mocy. Tętno również było podobne.
Jedyną istotną zmianą była kadencja. Rano wynosiła średnio 85,1 obr./min, a po południu 82,6 obr./min.
Średnia moc wynosiła odpowiednio 278,6 oraz 275,3 W.
Ograniczenia
Testy przeprowadzono w terenie i w szerokich przedziałach godzinowych. Temperatura otoczenia wynosiła średnio 26,7°C rano i 33,3°C po południu. Różnica warunków utrudnia przypisanie wyniku wyłącznie porze dnia.
Mimo to jest to badanie najbardziej zbliżone czasem trwania do popularnego 20-minutowego testu mocy.
Badanie 8
Co badano?
Wpływ pory dnia na wynik i sposób rozłożenia mocy u dobrze wytrenowanych kolarzy.
Metody
W eksperymencie uczestniczyło 19 wytrenowanych mężczyzn. Ich średni wiek wynosił 39 lat, a średnie VO2max 62,1 ml/kg/min.
Każdy wykonał próbę na 4 km o pięciu porach:
- 8:30,
- 11:30,
- 14:30,
- 17:30,
- 20:30.
Kolejność była losowa. Między próbami zachowywano od dwóch do siedmiu dni przerwy.
Wyniki
Średnia moc wynosiła od 333 do 340 W i nie różniła się istotnie między próbami. Nie zmienił się również pacing.
Temperatura mierzona w uchu była wyższa o 14:30 i 17:30 niż o 8:30 i 11:30, ale nie przełożyło się to na wynik.
Ograniczenia
Badanie obejmowało tylko mężczyzn i krótką próbę na 4 km. Nie porównywano w jednym eksperymencie kolarzy wytrenowanych z osobami początkującymi lub aktywnymi rekreacyjnie.
Mimo to jest to badanie najbardziej zbliżone czasem trwania do popularnego 20-minutowego testu mocy.
Co wynika z całego zestawu badań?
W sześciu z ośmiu opisanych prac lepszy wynik uzyskano później w ciągu dnia. Różnice pojawiały się zarówno w 30-sekundowym teście Wingate, jak i w próbach trwających ponad 30 minut. Ten bilans może jednak wprowadzać w błąd. Nie jest to przegląd wszystkich opublikowanych badań, lecz zestaw prac dobranych tak, aby pokazać różne protokoły oraz znaczenie chronotypu, rozgrzewki i poziomu sportowego.
Systematyczny przegląd z 2022 roku objął 10 badań prób czasowych w kolarstwie, bieganiu i pływaniu. W czterech publikacjach wykryto wpływ pory dnia na co najmniej jedną zmienną związaną z wykonaniem wysiłku. W sześciu nie stwierdzono istotnych różnic między porankiem i późniejszą częścią dnia. Autorzy zwrócili uwagę na małe grupy, różnice między protokołami oraz niewystarczającą kontrolę snu, żywienia i chronotypu. Ze względu na dużą heterogeniczność nie przeprowadzono metaanalizy (Bommasamudram i in. 2022).
Późne popołudnie i wieczór mogą sprzyjać osiąganiu lepszych wyników, ale nie dzieje się tak u każdego. Nie da się też z góry przewidzieć, czy konkretny kolarz zyska 2%, 5 W czy nie zyska nic. Grupy liczyły zwykle od 9 do 26 osób. Prawie wszystkie badania obejmowały wyłącznie mężczyzn, a uczestnik często wykonywał tylko jeden test o danej porze. Wyjątkiem była praca Singha, w której uczestniczyło po 12 kobiet i mężczyzn. Wyniki pokazują, że wpływ godziny może występować. Nie pozwalają przewidzieć jego wielkości u konkretnego kolarza.
Pora dnia czy zegar biologiczny?
Badania porównujące próbę poranną z wieczorną nie izolują idealnie wpływu wewnętrznego zegara biologicznego. Rano uczestnik jest zwykle krótko po przebudzeniu. Wieczorem ma za sobą kilka posiłków, wiele godzin czuwania i normalną aktywność. Zmienia się jednocześnie godzina, czas od pobudki, dostępność energii i poziom pobudzenia.
Dobrym przykładem jest badanie Singha. Poranny test wykonywano około jednej lub dwóch godzin po zwyczajowym przebudzeniu, natomiast wieczorny po całym dniu normalnego funkcjonowania. Forster porównywał jeszcze bardziej odległe godziny: od 6:00 do 22:00 (Singh i in. 2026, Forster i in. 2026).
Dlatego wolę mówić o wpływie pory wykonania próby. Przypisanie całego efektu rytmowi okołodobowemu byłoby zbyt daleko idącym wnioskiem.
Czym jest chronotyp?
Chronotyp opisuje naturalną skłonność do wcześniejszego lub późniejszego snu, aktywności i najwyższej czujności. Osoba typu porannego zwykle łatwiej wstaje, szybciej osiąga pełną gotowość i wcześniej robi się senna. Typ wieczorny później zasypia, gorzej funkcjonuje krótko po przebudzeniu, a najlepszą dyspozycję częściej osiąga w drugiej części dnia (Horne i Ostberg 1976, Roenneberg i in. 2003).
Większość ludzi znajduje się pomiędzy. Wstawanie o 6:00 nie czyni jeszcze z nikogo rannego ptaszka. Czasami oznacza tylko, że o 7:00 trzeba być w pracy.
Swój chronotyp najlepiej obserwować w dni wolne, kiedy godziny snu nie są narzucone przez budzik. Zwróć uwagę:
Chronotyp można oceniać między innymi za pomocą kwestionariusza MEQ, który koncentruje się na preferowanej porze aktywności, oraz MCTQ, wykorzystującego zwyczajowe godziny snu w dni robocze i wolne. Oba kwestionariusze łatwo znaleźć w internecie. Pomagają uporządkować obserwacje, ale nie wyznaczą magicznej godziny testu.
Czy poziom wytrenowania zmniejsza wpływ pory dnia?
Moim zdaniem może go ograniczać, ale nie mamy jeszcze mocnych dowodów. Wytrenowani kolarze w badaniu Zadowa utrzymywali podobną moc przez cały dzień (Zadow i in. 2020). W kilku eksperymentach obejmujących osoby aktywne rekreacyjnie wyniki były wieczorem lepsze. Problem polega na tym, że publikacje różniły się także protokołem, godzinami testów, długością wysiłku i kontrolą chronotypu.
Nie można wskazać poziomu wytrenowania jako jedynej przyczyny. Doświadczenie prawdopodobnie pomaga. Dobry kolarz lepiej zna swoje możliwości, precyzyjniej czuje moc i potrafi odtworzyć pacing niezależnie od godziny. Traktuję to jako rozsądną hipotezę trenerską, która nadal wymaga potwierdzenia. Badanie Forster i in. (2026) pokazuje zresztą, że nawet startujący kolarze i triathloniści o późnym chronotypie mogą wyraźnie tracić podczas próby o 6:00.
Wytrenowanie nie zawsze wygrywa z naturalnym rytmem dnia.
Dlaczego wieczorem może wychodzić więcej watów?
Jednym z najczęściej proponowanych wyjaśnień jest temperatura ciała. Późnym popołudniem jest zwykle wyższa, co może sprzyjać przewodnictwu nerwowemu i właściwościom kurczliwym mięśni (Singh i in. 2026, Edwards i in. 2024). W badaniu Edwardsa wyższej temperaturze rektalnej wieczorem towarzyszyła poprawa wyniku na 4 km o 2,6%. W pracy Souissiego wyższej temperaturze mierzonej w uchu towarzyszył krótszy czas próby na 10 km.
Temperatura nie wyjaśnia jednak wszystkiego. W badaniu Zadowa (2020) zmieniała się w ciągu dnia, natomiast wynik i pacing pozostały podobne.
Znaczenie mogą mieć również:
Najprawdopodobniej kilka czynników działa jednocześnie. Organizm rzadko wybiera jedno wygodne wyjaśnienie.
A co z testem FTP?
Na potrzeby tego artykułu sprowadziłem temat do testu FTP, ponieważ ten przykład zna większość kolarzy. Żadne z przedstawionych badań nie porównywało jednak jednego, ujednoliconego protokołu FTP. Stosowano test Wingate, próby na 1000 m, 4 km, 10 km i 20 km oraz maksymalne wysiłki trwające 10 i 20 minut. Wyników nie można więc bezpośrednio przeliczyć na zmianę FTP.
Trzeba też odróżniać 20-minutową moc, FTP i moc krytyczną. Są ze sobą powiązane, ale nie są synonimami. Moc krytyczną wyznacza się zwykle na podstawie kilku maksymalnych wysiłków o różnej długości, natomiast FTP może być oceniane przy użyciu różnych protokołów.
Problem praktyczny pozostaje ten sam: porównywanie testów wykonanych o różnych porach i w innych warunkach może prowadzić do błędnych wniosków. Najbliższy popularnemu testowi 20-minutowemu był eksperyment Silveiry i in. (2020). Nie stwierdzono w nim różnicy mocy między porankiem i popołudniem, choć trzeba pamiętać, że próby odbywały się w terenie, a po południu temperatura była wyraźnie wyższa.
Nie zakładałbym więc, że wieczorny test zawsze podniesie wynik. U części kolarzy wynik będzie lepszy, u innych różnica może się nie pojawić.
Czy lepiej trenować wieczorem?
Lepszy wynik pojedynczego testu wieczorem nie oznacza, że regularny trening wykonywany o tej porze przyniesie większe adaptacje.
Przegląd systematyczny z metaanalizą Bruggissera i in. z 2023 roku objął 26 publikacji opisujących 22 odrębne badania. Siedem badań włączono do metaanalizy. Autorzy znaleźli niewiele dowodów wskazujących, że trening o określonej porze daje większą poprawę sprawności lub zdrowia. Pojawiły się natomiast przesłanki, że efekty mogą być większe, gdy trening i późniejszy test odbywają się o podobnej godzinie. Ryzyko błędu w większości badań oceniono jako wysokie (Bruggisser i in. 2023).
Nie przenosiłbym wszystkich mocnych treningów na wieczór tylko dlatego, że wtedy łatwiej uzyskać wysoką moc. Liczy się także godzina zawodów. Startujesz o 8:00? Część najważniejszych jednostek wykonuj rano. Przećwicz wcześniejszą pobudkę, śniadanie, kofeinę, rozgrzewkę i mocny wysiłek krótko po wstaniu. Organizm powinien znać godzinę, o której ma być gotowy.
Jak porównywać kolejne testy?
Najlepsza pora na test nie musi być godziną, o której uzyskasz najwyższą liczbę. Ważniejsze, aby warunki dało się odtworzyć.
Kolejne próby wykonuj:
Zachowaj również ten sam schemat suplementacji. Zmiana dawki kofeiny lub zastosowanie innego protokołu przed kolejnym testem dodaje następną zmienną wpływającą na wynik.
Korzystaj z tego samego źródła pomiaru mocy. Miernik w pedałach, korbie i trenażer mogą podawać inne wartości, nawet gdy każde urządzenie działa prawidłowo. Nie oceniaj więc zmiany formy na podstawie dwóch różnych źródeł watów. Powtarzalność wygrywa z polowaniem na idealny dzień.
Podsumowanie
W wielu opisanych badaniach lepsze wyniki uzyskiwano późnym popołudniem lub wieczorem. Pełna literatura daje jednak mniej jednoznaczny obraz, a u części kolarzy różnica może się nie pojawić.
Najbardziej spójny sygnał dotyczy osób o późnym chronotypie. W ich przypadku poranny test może dawać wyraźnie niższy wynik niż próba wykonywana później, choć nie da się z góry przewidzieć wielkości tej różnicy.
Poziom wytrenowania może ograniczać wpływ pory dnia, ale obecne badania nie potwierdzają tego wystarczająco mocno. Doświadczony kolarz prawdopodobnie lepiej odtwarza pacing i szybciej osiąga właściwy poziom wysiłku. Chronotyp nadal może mieć znaczenie.
Nie przenosiłbym wszystkich testów i intensywnych treningów na wieczór. Zadbałbym przede wszystkim o porównywalne warunki.
Utrzymuj podobną godzinę, czas od przebudzenia, sen, żywienie, rozgrzewkę, suplementację i źródło pomiaru mocy. Przed porannym startem wykonuj część mocnych treningów rano. Przed popołudniowym ściganiem trenuj czasem później.
Aby wynik testu odzwierciedlał zmianę formy, ogranicz liczbę zmiennych między kolejnymi próbami. Godzina testu jest jedną z nich.
Źródła
Bommasamudram, T., Ravindrakumar, A., Varamenti, E., Tod, D., Edwards, B. J., Peter, I. G., & Pullinger, S. A. (2022). Daily variation in time-trial sporting performance: A systematic review. Chronobiology International, 39(9), 1167-1182.
Bruggisser, F., Knaier, R., Roth, R., Wang, W., Qian, J., & Scheer, F. A. (2023). Best time of day for strength and endurance training to improve health and performance? A systematic review with meta-analysis. Sports Medicine-Open, 9(1), 34.
Edwards, B. J., Harris, C., Jackman, Z., Linares-Alcolea, R., Matta, R., Giacomoni, M., … & Doran, D. A. (2024). Is there a diurnal variation in 4-km cycling time-trial performance, conducted in an environmental chamber where a standardised approach has been employed?. Biological Rhythm Research, 55(2), 184-209.
Fernandes, A. L., Lopes-Silva, J. P., Bertuzzi, R., Casarini, D. E., Arita, D. Y., Bishop, D. J., & Lima-Silva, A. E. (2014). Effect of time of day on performance, hormonal and metabolic response during a 1000-M cycling time trial. PloS one, 9(10), e109954.
Forster, S., Schwindling, S., Abbiss, C., Döringer, F., Klütsch, A., Hecksteden, A., & Meyer, T. (2026). Influence of Chronotype on Cycling Performance in Simulated 20‐km Time Trials—A Pilot Study. Journal of Sleep Research, 35(3), e70268.
Horne, J. A., & Ostberg, O. (1976). A self-assessment questionnaire to determine morningness-eveningness in human circadian rhythms. International journal of chronobiology, 4(2), 97-110.
Roenneberg, T., Wirz-Justice, A., & Merrow, M. (2003). Life between clocks: daily temporal patterns of human chronotypes. Journal of biological rhythms, 18(1), 80-90.
Silveira, A., Alves, F., Teixeira, A. M., & Rama, L. (2020). Chronobiological effects on mountain biking performance. International journal of environmental research and public health, 17(18), 6458.
Singh, A., Ahmed, S., & Hesketh, S. J. (2026). Circadian phenotype is associated with diurnal variation in human exercise performance. European Journal of Applied Physiology, 1-12.
Souissi, N., Driss, T., Chamari, K., Vandewalle, H., Davenne, D., Gam, A., … & Jousselin, E. (2010). Diurnal variation in Wingate test performances: influence of active warm-up. Chronobiology international, 27(3), 640-652.
Souissi, W., Hammouda, O., Ammar, A., Ayachi, M., Bardiaa, Y., Daoud, O., … & Driss, T. (2022). Higher evening metabolic responses contribute to diurnal variation of self-paced cycling performance. Biology of sport, 39(1), 3-9.
Zadow, E. K., Fell, J. W., Kitic, C. M., Han, J., & Wu, S. S. (2020). Effects of time of day on pacing in a 4-km time trial in trained cyclists. International journal of sports physiology and performance, 15(10), 1455-1459.
